<\/p>\n
Koldo Martinez Garatek (Iru\u00f1ea, 1949) dioenez, Espainiak nekez onartuko du Katalunia eta hemengo independentzia. Asteartean hitz egingo du, 19:00etan Biteri kultur etxean, Hernani Errotzen taldeak antolatuta.<\/p>\n
Hitzaldia abenduaren 17\u00adan, Biterin: Catalunya \u00bfun pr\u00f3ximo estado independiente?<\/strong> Utziko al dio Espainiak independiente izaten?<\/strong> Nazioarteak nola hartuko luke Katal\u00adunia independiente bat? Eta ze ondorio izango lituzke Kataluniarako bertarako?<\/strong> Katalunia pauso bat aurrerago al dago hemen gaudena baino?<\/strong> Irakurri izan dizugu, Kataluniako ereduak ez duela balio honako. Zergatik?<\/strong> Zuk Nafarroan ikusten duzu bidea, independentzia baterako, alegia, \u00b4bide nafarra\u00b4 defendatu izan duzu etorkizuneko estatu independiente baterako. Azalduiguzu\u2026<\/strong>
Erantzuiozu zeure galderari: Kata\u00adlunia independiente izango al da?
Espero dut baietz, eta espero dut ikustea. Baina duda egiten dut laister izango denik. Ez behintzat 2014an. Gauza zaila da, konplikatua. \u00a0<\/p>\n
Politikan beti gauza bera gerta\u00adtzen da bi interes elkarren parean jartzen direnean: indarrak erabakitzen duela. Espai\u00adniak ez dio onartuko inoiz ez Ka\u00adta\u00adluniari eta ez guri independen\u00adtzia. Espainiako kultura politikoa horretan oinarritu da, menperatzean, eta uniformitatean; totalitarismoan, azken batean (korrupzioan eta pelotazoan ez esateagatik). Hori bistakoa da, inperioa izan dira, eta gu gara haren azken arrastoak.
Gauza izango al gara kata\u00adlu\u00adniarrak eta euskaldunak presioa egin eta hori lortzeko? Haiek ez dakite zer den \u00abhitz egitea\u00bb, eta dialogatzea. Hitz egingo dute, erabakitzen badute ez zaiela komeni gu euren inperioan izatea. Inperioko puska bat galdu duenero trauma eragin dio Espainiari. <\/p>\n
Nazioarteko egoera da guk ima\u00adginatu dezakegun errealismo gordinenekoa. Gaur egungo inongo Estatuk ez du esango etorkizunean Katalunia (edo estatu nafarra) onartuko dituenik. Hor laguntzarik ez da izango seguruenera. Horrela\u00adkoe\u00adtan ez dago beste auke\u00adrarik:\u2008norberak berea egin, eta bere buruari laguntzea. Eta geure kasuan, bi nazio geranez inperio beraren barruan, elkar hartu behar genuke nolabait, baina zail ikusten dut.
Baina aldi berean, behin independentzia sendo deklaratuz gero, nazioarteko errealismo horrek berak segituan onartzen du. Esloveniari begiratu besterik ez dago. <\/p>\n
Neurri batean aurrerago daude. Katalunian debate osoa independentziari buruz egiten ari dira. Hemen nahastuago gabiltza, beste hainbat arazori buruz ari garelako:\u2008presoena adibidez, edo bigarren mailako besteren bat, hondakinak eta abar. Kontua da, indarrez ekin behar zaiola berez helburu demokratikoena denari:\u2008independentzia lortzeari.
Kataluniarrek inbidia digute gauza batean, horretan be\u00adraiek baino gehiago baikara. Gauza bat lortzeko zenbateraino entregatzen garen hemen, gizarte mugimendua ez da geratzen hemen. <\/p>\n
Nazio bakoitza ezberdina izaten da historiatik hasi, memoriatik segi, eta egunerokoraino. Ez dago eredu bat denentzat balio duenik. Bakoitzak berea idatzi behar du. Besteen garaipenak eta porrotak kontuan hartzea ona da, gai baldin bagara bere kontestuan ulertzeko. <\/p>\n
Luzea den arren, laburtzen saiatuko naiz, hiru puntutan: <\/strong>
1.- Gizarte bat (nazioa) men\u00ad\u00adpean badago, memoria historikorik gabe, kondenatua dago menperatzailearen na\u00adzioan sartzera. Historiaren errelatoa beharrezkoa du nazio batek. Ez badauka, etsaiarena onartuko du.
2.- Gizarte batek (nazioak) noizbait Estatu bat eduki badu, argumentu on bat dauka es\u00adkuartean. Estatuak funtzio bat izaten du, gizartea nazionalizatzea. Nafar Erreinuarekin horixe gertatu zen hemen. Hori mantendu egin da gugan, eta independentzia haren kondar gisa geratzen zaigu gure foru sistemarekin.
3.- Nafarroa ardatz izateak etorkizuneko euskal Estatuan lurraldetasun arazoak konpontzea lekarke, hainbat konkisten ondoren sortu zaizkigun arazoak.<\/p>\n