![\"01_Editoriala_copy\"](\"https:\/\/nabarralde.eus\/wp-content\/uploads\/2013\/02\/01_Editoriala_copy.jpg\")
<\/p>\n
Donostian San Sebastian egunez ospatzen den danborradako irudiak gogoan fresko ditugu oraindik: sukaldari, kantinera eta soldaduen traje garbi eta txukunak batetik eta milaka danborren burrunbada bestetik. Bitxia da mendetan zehar sufritutako okupazio militarrek gure jai askori ematen dioten kutsu militarra (Alardeak, esaterako). Napoleonen armadaren eta tropa britainiar eta portugaldarren trajeak San Sebastian eguneko iruditeriaren parte garran-tzitsu bihurtu dira. <\/p>\n
Tropa horiek izan ziren, hain zuzen, Donostiak historian ezagutu duen eraso eta sarraski bortitzenaren egileak. 1813ko abuztuaren 31n Napoleonen armada Donostian kantonaturik zegoelarik, harresia hautsi eta hirian barneratzea lortu zuten Espainiaren aliatu ziren soldadu britainiar eta portugesek. Arpilatzeari, bor-txatzeari eta erailtzeari ekin zioten, eta hiriari su eman zioten; Abuztuak 31 kalea salbu, Donostia hauts eginda geratu zen.<\/p>\n
Aurten Donostia erre zuteneko 200. urteurrena beteko da. Efemerideek gertaera historikoak berrikusteko aitzakia eskaintzen digute sarri askotan. Ekarpen historiko berriak, dokumentu eta testigantzen ikuspegi ezberdinak aurkezten dira horrelakoetan. Esaterako, eraso hura Casta\u00f1os jeneral espainolak sustatu zuela defendatzen duten historialariena, garaiko lekukoek utzitako testigan-tzan oinarrituta. 1790. hamarkada amaieran Gipuzkoa \u201cprobintzia traidorea\u201d izendatu zuten, Konbentzio Gerran Donostiak okupatzaile fran-tziarren aurrean erakutsitako erresistentzia urriagatik. Godoy lehen ministroa foruak ezabatzeko zenbait saiakeratan ibilia zen ordurako, eta Gipuzkoak independentzia lortzeko asmoz errepublika Frantsesarekin bat egiteko adierazpena iraintzat hartu zuten espainiarrek. \u00a0<\/p>\n
Alderaketak gorrotagarriak omen dira, baina Donostiaren erreketak espainiarrek kanpoko indar erasotzaile aliatu bat beste euskal hiri bat sun-tsitzera sustatu zuteneko beste jazoera bat dakarkigu gogora. Are gehiago, Gernikan bezalaxe, errua beste bati egotzi nahi izan zioten orduan ere, frantsesak erre zutenaren zurrumurrua zabalduz. <\/p>\n
Historialariei dagokie gertatu zena ikertzea. Sarraskia jasan zutenen oroimena gure memoria historikoan jasotzea aldiz, guztion ardura da. Mendeurrenaren inguruan ikerketak, hi-tzaldiak, argitalpenak eta hamaika aldarri egingo dira. Festak ez gaitzala ahanzturaren lanbro artean nahas.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Imaginario colectivo<\/h3>\n
Cada cierto tiempo se reproduce en los papeles un debate que enfrenta los esfuerzos por recuperar el euskera y la historia del pa\u00eds como enemigos. Como si, de cara a nuestro futuro, fortalecer la memoria hist\u00f3rica o el uso de la lengua vasca respondieran a estrategias adversarias. Hay quien, incluso, propone borrar toda referencia al Estado navarro y sustentar el imaginario colectivo en un alarde de ingenio, con la idea de inventarnos un relato entretenido. Detr\u00e1s de esta pol\u00e9mica asoma la sospecha de que el patrimonio hist\u00f3rico navarro pone nervioso a m\u00e1s de uno, instalado en la comodidad del discurso bizkaitarra, vascongadista, muy extendido.<\/p>\n
Es un debate est\u00fapido, sin sentido, alimentado desde la miop\u00eda y el desconocimiento de los procesos societarios. Recordemos que el principal motor de construcci\u00f3n de sociedad en todos los \u00e1mbitos (social, nacional, identitario, educativo\u2026) es el Estado. Que nos desenvolvemos en un modo de vida reglamentado, marcado y enmarcado por un ordenamiento jur\u00eddico y pol\u00edtico, dotado de poder y medios para intervenir en nuestras circunstancias; en actos, usos ling\u00fc\u00edsticos, gustos, elecciones, costumbres, consumos\u2026 Que vivimos en la globalizaci\u00f3n, pero filtrada y tamizada por un lugar en el mundo (ordenado y controlado), una identidad (DNI; unos derechos y deberes instituidos), unos recursos, un estatus\u2026 en los que el Estado es el primer actor que interviene con un proyecto bien definido: de lengua, identidad, territorio, sistema pol\u00edtico, modelo socioecon\u00f3mico… Que frente a esa realidad oficial, si queremos un futuro nuestro, propio de la sociedad vasca y que se oriente a ella como proyecto de construcci\u00f3n, aquellos \u00e1mbitos (ling\u00fc\u00edstico, cultural, deportivo, hist\u00f3rico\u2026) no s\u00f3lo son complementarios, sino TODOS necesarios. Y para ello precisamos historiadores, ling\u00fcistas, periodistas, futbolistas, economistas\u2026 Lo que sobra son debates bizantinos.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n