![\"Gara\"](\"http:\/\/www.gara.net\/Repository\/Imagenes\/Pub_3\/Issue_5120\/p033_f01_148x228.jpg\")
Ahizparekin eta semearekin batera sartuko dute Saturrarango kartzelan Victoria, Barbara Goenagak hezur-mamitzen duen errepublikar baten alarguna. Zinemalditik pasatu ostean, gaur estreinatuko da Mikel Ruedak zuzendutako \u00abIzarren argia\u00bb filma. Errodajeaz eta esku artean dituen proiektuez hitz egin dugu ama izateko hiru hilabete baino falta ez zaizkion protagonistarekin.<\/p>\n
Nola iritsi zitzaizun pelikula hau egiteko aukera?<\/strong><\/p>\n Mikelen bitartez. Gidoia irakurri nuenean asko gustatu zitzaidan eta istorio horretatik eta emakume horietatik separatzea edo ez inplikatzea oso zaila egin zitzaidan, ezin nuen ezetz esan. Gainera, Mikelekin elkarrizketatu nintzenean, mutil gazte bat ikusi nuen, zer eta nola kontatu nahi zuen oso ondo zekiena. Sentimendu asko zeuden atzean ere. Gerraz gain, emakumeez hitz egiten zen, amez, kontu askotaz.<\/p>\n Saturraranen gertatutakoaz bazenuen lehendik berririk?<\/strong><\/p>\n Ez, eta lotsa sentitu nuen hasieran. Baina konturatu naiz gehiengoak ez duela ezagutzen. Agian, Bizkaian gehiago. Gipuzkoan, eskolan ez dugu inoiz jakin honetaz, ezta kalean ere. Enteratu nintzenean hasi nintzen etxean galdezka eta orduan amonak esan zidan berak ogia eramaten zuela, bazekielako gosea pasatzen zutela. Kontua da beraien artean ezaguna zela istorioa eta ahal zuenak laguntzen zuela.<\/p>\n Isiltzen saiatu direla erakusten duen adibide garbia zara beraz, etxean bertan ezagutu den zerbait, bigarren belaunaldirako \u00abgaldu\u00bb egin da.<\/strong><\/p>\n Ez dakit beste etxeetan baina, gerrako kontuez, adineko jendeak orokorrean ez du hitz egiten. Horma baten moduko zerbait eraiki behar izan dute, nola edo hala ondo bizitzeko. Bizi izan zutena ezin dugu imajinatu ere egin. Lehengoan Anita Moralesek [Saturrarango preso ohia] kontatzen zizkigun istorioak eta konturatzen ginen hori kontatzera ausartzen zena baino ez zela. Atzean zer dagoen… Oso zaila da gure belaunaldikoak entendimendu horretara iristea.<\/p>\n Pelikulak emakume horiek ezagutzeko aukera eman dizu? Nolakoa izan da esperientzia?<\/strong><\/p>\n Egia esan, pelikula amaitu arte ez dut inor ezagutu. Anita Morales bakarrik ezagutu dut ondoren. Uste dut lan ikaragarria izan dela beraientzat Mikelekin egindako elkarrizketetan hori berriro biziaraztea, eta nik ez nuen gehiago behar izan. Horrekin dena esan zuten eta gidoiarekin batera, dena ikusten duzu.<\/p>\n Oraindik bizi diren pertsonaiak hezur-mamitzeak, ardura handia suposatu du?<\/strong><\/p>\n Bai, noski. Eta zenbat eta inplikatuago egon, orduan eta ardura handiagoa sentitzen duzu. Pelikula egiten ari ginen bitartean jendea enteratuz joan zen eta bere istorioak kontatzera etortzen zitzaidan: gerrakoak, kartzelakoak, Saturrarangoak… Gero eta gehiago inplikatzen zara eta egia da, pelikula bukatu eta ardura ikaragarria daukazula. Fideltasuna nahi duzu baina oso zaila da. Eta oso gogorra egin zitzaidan, ez nuen fribolizatu nahi.<\/p>\n Zenbait eszenatan egoera gogorrak pairatzen ditu Victoriak, putzu batean egunak igaro beharreko zigorrak kasu. Errodajea ere gogorra izan al da?<\/p>\n Oso momentu gogorrak izan ziren. Antzik ere ez beraiek bizi izan zutenaren ondoan. Hori benetan pasatzen zen. Marea jaitsi eta igo egiten zen beraien ziegetan eta bustita zeuden uneoro. Guztia jan eta edan gabe. Errodajean, ekipoa saiatzen zen ur beroa jartzen, baina azkenean hoztu eta garrasi egin behar zenuen.<\/p>\n Zinemako oinarrizko arauetako bat haur eta animaliekin ez errodatzea izan ohi da. Zuek, biekin.<\/strong><\/p>\n Umeekin oso-oso ondo konpondu gara, denekin. Ez zuten arazo bat bera ere eman. Sinesteko zaila badirudi ere! Nire semea oso kontziente zen interpretatzeak suposatzen duenaz. Jolasten egon zitekeen, eta, zuzendariaren agindua entzundakoan, aurpegia aldatu, eta prest. Astoarekin ere ez dugu arazorik izan, txintxo-txintxo egoten zen. Uste dut ume eta animaliek guk baino lan gutxiago eman zutela.<\/p>\n Amatasun sena pelikula honek piztu dizu?<\/strong><\/p>\n Ez du zerikusirik. Lehengoan galdetu zidaten ea orain, ama izango naizenez, beste modu batean ikusten dudan istorio hau. Beti ikusi dut berdin. Ez zait burutik pasatzen nola pertsona batek ezin duen ulertu ama bati bere umea kentzea ikaragarri gogorra dela. Ama ez naiz horregatik izango, alderantziz, izatekotan, nik uste gogoa kenduko zidala istorio honek.<\/p>\n Gaur \u00abIzarren argia\u00bb aurkezten zabiltza, Sitgesen ere izan zara \u00abAgnosia\u00bb aurkezten…<\/strong><\/p>\n \u00abAgnosia\u00bb aurkeztu dugu, bai, Eugenio Mirarena, Eduardo Noriega eta Felix Gomezekin. Azaroaren 5ean estreinatuko da. \u00abSin retorno\u00bb pelikula argentinarrean ere parte hartu dut, Federico Luppi eta Leonardo Sbaragliarekin. Horrekin Valladolidera goaz hurrengo astean, Seminci jaialdiko sekzio ofizialera. Pelikula frantziar batean ere parte hartu dut, \u00abLe village des ombres\u00bb (Itzalen hiria), Fouad Benhammou da zuzendaria eta datorren hilean estreinatuko da. Promozioz promozio nabil. Errodajerik oraingoz ez daukat.<\/p>\n Batetik bestera, orduan.<\/strong><\/p>\n Deitzen didaten tokira. Gustatu zaizkidan pertsonaiak egin ditut. Ez nabil bila, iritsi egin dira. Niretzako erronkak dira. Argentinarrez, frantsesez… Erronka horiek dira gustatzen zaizkidanak.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n<\/p><\/div>\n \u00abIzarren argia\u00bb (\u00abEstrellas que alcanzar\u00bb) es el primer largometraje como director de Mikel Rueda (Bilbo, 1980) y, seg\u00fan asegur\u00f3 ayer, \u00abpretende rendir homenaje no s\u00f3lo ya a la mujer, sino al papel que tuvo durante el franquismo la figura de la madre. Es verdad que la sociedad estaba muy masculinizada: el hombre rige, manda, es el que va a la guerra… La mujer es la que se queda en casa y a su cargo queda la educaci\u00f3n de los ni\u00f1os\u00bb. Tal como se refleja en la pel\u00edcula, el doctor Vallejo N\u00e1jera intent\u00f3 erradicar \u00abla transmisi\u00f3n de ideas comunistas, arrancando a las madres sus hijos desde sus propios brazos. La pel\u00edcula quiere rendirles homenaje a las que sufrieron por ello\u00bb.<\/p>\n Para escribir el gui\u00f3n, Rueda se reuni\u00f3 con varias de las supervivientes tanto de Saturraran como de otras c\u00e1rceles franquistas. \u00abLo m\u00e1s complicado ha sido el proceso de documentaci\u00f3n, porque al ser una historia ocultada y acallada, apenas exist\u00eda. El poder entrevistarnos con las presas nos permiti\u00f3 empaparnos de esa verdad. Porque esto es una ficci\u00f3n, pero lo importante era transmitir lo que vivieron ellas. Estar cara a cara y sentir lo que sienten ellas es lo que me ha ayudado\u00bb.<\/p>\n Rueda asegur\u00f3 que ha intentado \u00abno caer en el maniqueismo. Ser\u00eda muy f\u00e1cil decir que estos son los buenos y estos los malos. Desde el gui\u00f3n, he preferido mostrar los personajes por c\u00f3mo son. Diferentes tipos tanto en el lado de las monjas como en el de las presas: desde presas muy creyentes a ateas, unas pol\u00edticamente muy activas y otras que pasaban por ah\u00ed, monjas que cre\u00edan en lo que hac\u00edan y otras que dudaban incluso abandonaban los h\u00e1bitos. Yo he querido situar esos personajes en la pel\u00edcula y que luego sean sus actos los que los juzguen\u00bb.<\/p>\n Itziar Lazkano, quien interpreta a la Pantera Blanca, la madre superiora de la c\u00e1rcel, record\u00f3 c\u00f3mo vivi\u00f3 la dictadura de ni\u00f1a y c\u00f3mo le toc\u00f3 conocer \u00aba estas mujeres duras, sin ning\u00fan tipo de remordimientos\u00bb. \u00abEn el rodaje sent\u00eda empat\u00eda por las presas y luego me costaba hacer de mala\u00bb, dijo.<\/p>\n A pesar de lo dura que fue la vida de estas mujeres y aunque la pel\u00edcula sea un \u00abdram\u00f3n\u00bb, seg\u00fan Rueda, intenta transmitir esperanza y no caer en el olvido, el mismo mensaje que le traslad\u00f3 Anita Morales, una de las supervivientes de la c\u00e1rcel de Saturraran, al director: \u00abNo llor\u00e9is, lo que ten\u00e9is que hacer es no olvidarnos\u00bb. Con ese mismo lema est\u00e1 en marcha el autob\u00fas de las Estrellas de la Memoria. Hoy llegar\u00e1 a Bilbo, ma\u00f1ana a Irun y el domingo a Gasteiz. A. A.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Ahizparekin eta semearekin batera sartuko dute Saturrarango kartzelan Victoria, Barbara Goenagak hezur-mamitzen duen errepublikar baten alarguna. Zinemalditik pasatu ostean, gaur estreinatuko da Mikel Ruedak zuzendutako \u00abIzarren argia\u00bb filma. Errodajeaz eta esku artean dituen proiektuez hitz egin dugu ama izateko hiru hilabete baino falta ez zaizkion protagonistarekin. Nola iritsi zitzaizun pelikula hau egiteko aukera? Mikelen bitartez. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[79],"tags":[],"class_list":["post-23450","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nabarmena"],"yoast_head":"\n\u00abRindo homenaje no s\u00f3lo a la mujer, tambi\u00e9n a la madre\u00bb<\/h2>\n
Publicado por Gara<\/a>-k argitaratua<\/h3>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"