<\/p>\n
Hamabi egunkari katalanek oraindik orain argitaratu duten editorial bateratua –Kataluniaren duintasuna<\/em>– irakurri eta hura suharki kritikatzen duten Espainiako ahots guztiek ez dute editoriala ongi irakurri. Garuna blokeatzerainoko espainolismoak akuilaturik, ahots horiek ez dira konturatu zenbateraino beharko luketen editoriala bedeinkatu eta beharko litzaizkiokeen bozkario hari atxiki. Hertsikeria txikiagoaz irakurri izan balute, ikusiko zuketen ez dela ultimatuma, inolaz ere, eta are gutxiago joko arauen urratze bat. Aitzitik, editorial horixe da botere faktiko katalanek Espainiaren aurrean urte askoan egin duten belaunikatzerik mirabekeriazkoena eta alarma garrasirik etsipenezkoena. Izan ere, orain arte egundo ez da ikusi hain garbi Kataluniaren independentziak dagoeneko ez duela galgarik, orain arte egundo ez da ikusi hain garbi herrialde horren askapen nazionalerako prozesuak dagoeneko ez duela atzera bueltarik. Ez da harritzekoa, beraz, dependentistak hain kezkatuta egotea. Ni ere, dependista izango banintz, halaxe egongo nintzateke, nire pribilegioen amaiera gero eta gertuago ikusita.<\/p>\n Hizpide dugun editoriala, zeina Kataluniaren bozeramaile bihurtu baita, ez da, sinetsarazi nahi digutenaz bestera, hamabi egunkari katalanik garrantzitsuenen ekimen bat-batekoa. Ez horixe. Editorial hori Alderdi Sozialistak orkestraturiko operazio bat da, independentismoa geldiarazten ahalegintzeko, Espainiari erregutuz ez uzteko are barregarriago Estatutua, sententzia zenbat eta ezkorrago izan orduan eta saihetsezinago izango baita alderdi horren basamortuko zeharkaldia. Ezin ahantzi dugu Espainiako Auzitegi Konstituzionalak Kataluniako Estatutua barregarri uzte hori, aurrez iragarri bezala, Alderdi Sozialistaren kalterako dela, zeina argudiorik gabe geratu baita Espainiarekiko duen menderakuntza zuritzeko gizarte katalanari. Zein katalanek, ez bada ideologikoki espainol denak, onartuko du bere herrialdea Madrilgo lau probintzia aldirikoetara mugatuta ikusteko duintasunik eza? Zein katalanek, bere nortasunaren jabe denak, izango du gogoz kontrako independentzia, ikusirik bere Parlamentuaren borondatea hiri hartako bulego batean eroso eserita dauden hamar banakoren apetaren mende dagoela? Horrek azaltzen du zergatik den Alderdi Sozialista, hain zuzen, kontrako sententzia bati beldurrik handiena diona, eta ez independentismoa. Independentismoa ez da halakoaren beldur, halakoa nahi du, ondotxo baitaki ez dela munduan Espainia baino independista katalanen eta euskaldunen fabrika handiagorik.<\/p>\n \u00abOrduan\u00bb, pentsatuko du norbaitek, \u00abzergatik ez zion hamabi egunkari horietako batek berak ere uko egin –El Punt<\/em>-ek eta Avui<\/em>-k barne- editorial hori sinatzeari?\u00bb, \u00abzergatik, hainbat termino egokituagatik, onartu zuten erabat hamabiek azkenean?\u00bb. Bada, egunkariak diruz laguntzeak zer edo zertarako behar duelako balio, ezta? Eta, gainera, nahi diren \u00f1abardura guztiak barne direla, borondate onarena barne, prentsak nahiz botereak ideologia interes batzuk edo erregionalismo sano berbera partekatzen badituzte, are eta errazagoa da dena. Eta halaxe sortu da, beraz, egunkari editorial gisako maitasun adierazpen hori. Azken batean, ezin espero da jokabide independenterik bokazioz dependente denarengandik.<\/p>\n Horrek azaltzen du zergatik dauden hainbat osagai hispanozentriko, berez prentsa nazional katalanari ez legozkiokeenak, eta zergatik onartzen den naziotasun espainola nortasun goren gisa, zeinaren barnean biltzen baitira katalana, euskalduna eta galiziarra ere. Horri, gainera, \u00abkonplexutasun espainola\u00bb deritzote testuan. Alegia, katalanak, eskaldunak eta galiziarrak jende konplexua izango ginateke, baina espainolak, bihotz-bihotzez, batasun helburu berekoak unibertsalki, mundu guztiak badakienez, espainoltasunetik bakarrik izan baitaiteke bihotz-bihotzekoa. Laburbilduz, konplexutasun hori Ortegaren tankeran \u00aberoatea\u00bb lekarke, ezin saihestuzko bezain estetikaren kontrako orban modura. Ezin sendatuzko gaitz txiki baten modura edo.<\/p>\n Aurrerago, \u00abTrantsizioaren espiritura\u00bb itzultzea eskatzen du testuak -eskuineko eta ezkerreko espainolismoak kontrolaturiko Trantsizioa izaki, eta katalanen eta euskaldunen belaunikatze lotsagarriari esker lorturikoa-, eta, horrez gain, honako uste hau aditzera ematen du: \u00abBizikidetza espainolaren esparrua\u00bb dela \u00abherritarrek belaunaldi gazteei lagako dieten ondarerik garrantzitsuena\u00bb, oraintxe omen gaudelako \u00abEspainiaren historiako hogeita hamar urterik bertutetsuenetan\u00bb. Bestela esanda: hamabi egunkari horien ustez, Katalunia eta Euskal Herria ez dira existitzen, ez bada balio espainol goren bateko osagai eta parte gisa, eta, beraz, Espainiaren historiaren mende dago haien historia. Edo gauza bera dena, katalanen eta euskaldunen iraganeko nazio subiranotasuna bitxikeria huts bihurtu da, eta haien Espainiarekiko dependentzia mailaz igo da, \u00abgarairik bertutetsuen\u00bb izateraino. Ederki.<\/p>\n Zorionez, gobernu katalana eta haren hamabi egunkari otzanak alde batetik doaz, eta gizartea beste alde batetik doa. Horrexegatik, Jose Montilla eta PSC, Falangeari Arenys de Munteko kaleetatik barrena manifestatzeko eskubidea aitortu zioten gizona eta alderdia, eta, halaber, udalerri hartako herritarrei bozkalekuetan beren iritzia adierazteko eskubidea ukatu zietenak, gainez eginda dabiltza orain, egiten ari diren erreferendum independistak direla eta. Alde batera utzirik politika eragozpenak, fiskaltzaren mehatxuak, joan den abenduaren 13ko kanpaina barregarri uzteko ahaleginak eta haren inguruan komunikabideek baliaturiko isiltasun azpijokoa, erreferendumek aurrera segitzen dute, eta datorren otsailaren 28an eta apirilaren 25ean beste batzuk izango dira. Ezin da bestela gertatu; izan ere, politika kudeatzaileen eraginkortasunik eza ikusirik, gizarte katalanak adarretatik heldu dio zezenari, eta orain berak gidatzen du ibili beharreko errepide mapa, eta berak behartzen ditu indar politikoak esanaraztera Katalunia mendeko baten edo Katalunia libre baten alde dauden. Galtzera kondenatuta dago Katalunia mendekoa, eta Europako estatu bihurtzeko bidean dabil Katalunia librea. Zuzi hori Euskal Herriak har dezan komeni da orain.<\/p>\n Todas las voces que desde Espa\u00f1a critican con vehemencia el editorial conjunto \u2013\u201cLa dignidad de Catalu\u00f1a\u201d\u2013 que doce peri\u00f3dicos catalanes publicaron recientemente no lo han le\u00eddo bien. Empujadas por un espa\u00f1olismo que les bloquea el cerebro, esas voces no se han dado cuenta de hasta qu\u00e9 punto lo tendr\u00edan que bendecir y sumarse a \u00e9l con entusiasmo. Si lo hubieran le\u00eddo con menos cerraz\u00f3n, habr\u00edan visto que no se trata de ning\u00fan ultim\u00e1tum, y aun menos de una ruptura de las reglas de juego. Al contrario. Ese editorial es la genuflexi\u00f3n m\u00e1s servil que han hecho los poderes f\u00e1cticos catalanes ante Espa\u00f1a en muchos a\u00f1os y el grito de alarma m\u00e1s desesperado. Y es que nunca como ahora se hab\u00eda visto tan claro que la independencia de Catalu\u00f1a ya no tiene freno, nunca como ahora se hab\u00eda visto tan claro que el proceso de liberaci\u00f3n nacional que ha iniciado ese pa\u00eds ya no tiene camino de vuelta. No es extra\u00f1o, por lo tanto, que los dependentistas est\u00e9n tan preocupados. Yo, si fuera dependentista, tambi\u00e9n lo estar\u00eda al ver cada vez m\u00e1s cerca el fin de mis privilegios.<\/p>\n El editorial de que hablamos y que se erige en portavoz de Catalu\u00f1a, no es, como se nos quiere hacer creer, una iniciativa espont\u00e1nea de las doce cabeceras catalanas m\u00e1s importantes. En absoluto. Dicho editorial es una operaci\u00f3n orquestada por el Partido Socialista para intentar frenar el independentismo suplicando a Espa\u00f1a que no ridiculice todav\u00eda m\u00e1s el Estatuto, puesto que cuanto m\u00e1s negativa sea la sentencia m\u00e1s inevitable ser\u00e1 la traves\u00eda del desierto de ese partido. No debemos olvidar que la anunciada ridiculizaci\u00f3n del Estatut por parte del Tribunal Constitucional espa\u00f1ol va en detrimento del Partido Socialista, que se ha quedado sin argumentos ante la sociedad catalana para justificar la subordinaci\u00f3n a Espa\u00f1a. \u00bfQu\u00e9 catal\u00e1n, que no sea ideol\u00f3gicamente espa\u00f1ol, puede aceptar la indignidad de ver su pa\u00eds reducido a cuatro provincias perif\u00e9ricas de Madrid? \u00bfQu\u00e9 catal\u00e1n, consciente de su identidad, puede no desear la independencia viendo sometida la voluntad de su Parlamento al capricho de diez individuos apoltronados en un despacho de aquella ciudad? Eso explica la raz\u00f3n por la cual quien m\u00e1s teme una sentencia desfavorable del Constitucional es precisamente el Partido Socialista, no el independentismo. El independentismo no la teme, la desea porque sabe muy bien que no hay en el mundo mayor f\u00e1brica de independentistas catalanes y vascos que Espa\u00f1a.<\/p>\n \u201cEntonces\u201d, pensar\u00e1 alguien, \u201c\u00bfpor qu\u00e9 ninguno de los doce peri\u00f3dicos en cuesti\u00f3n \u2013incluidos El Punt<\/em> y Avui<\/em>\u2013 se neg\u00f3 a suscribir el mencionado editorial?\u201d, \u201c\u00bfpor qu\u00e9, aunque se ajustaron algunos t\u00e9rminos del texto, los doce terminaron acept\u00e1ndolo en su totalidad?\u201d Pues porque subvencionar peri\u00f3dicos tiene que tener alguna utilidad, \u00bfno? Y si, adem\u00e1s, con todos los matices que se quiera, incluso el de la buena fe, tanto la prensa como el poder comparten intereses ideol\u00f3gicos o un sano regionalismo, todo es m\u00e1s f\u00e1cil. As\u00ed es, por consiguiente, c\u00f3mo ha surgido esta declaraci\u00f3n de amor autonomista en forma de editorial period\u00edstico. Al fin y al cabo, no se puede esperar un comportamiento independiente de qui\u00e9n es vocacionalmente dependiente.<\/p>\n Eso explica que en el editorial encontremos diversos elementos hispanoc\u00e9ntricos impropios de lo que deber\u00eda ser una prensa nacional catalana y una asunci\u00f3n de la nacionalidad espa\u00f1ola como identidad suprema dentro de la cual se ubicar\u00edan la catalana, la vasca y la gallega. A eso, adem\u00e1s, el texto lo llama \u201cla complejidad espa\u00f1ola\u201d. Es decir, que catalanes, vascos y gallegos ser\u00edamos gente compleja, pero entra\u00f1ablemente espa\u00f1ola, con una unidad de destino en lo universal dado que, como todo el mundo sabe, s\u00f3lo se puede ser entra\u00f1able desde la espa\u00f1olidad. En definitiva, se tratar\u00eda de \u201cconllevar\u201d orteguianamente esa complejidad como si se tratara de una mancha tan antiest\u00e9tica como inevitable. Algo as\u00ed como un mal incurable pero menor.<\/p>\n M\u00e1s adelante, el texto no s\u00f3lo pide un retorno al \u201cesp\u00edritu de Por suerte, el gobierno catal\u00e1n y sus doce sumisas cabeceras van por un lado y la sociedad por otro. Esa es la raz\u00f3n por la cual Jos\u00e9 Montilla y el PSC, el hombre y el partido que defendieron el derecho de Hamabi egunkari katalanek oraindik orain argitaratu duten editorial bateratua –Kataluniaren duintasuna– irakurri eta hura suharki kritikatzen duten Espainiako ahots guztiek ez dute editoriala ongi irakurri. Garuna blokeatzerainoko espainolismoak akuilaturik, ahots horiek ez dira konturatu zenbateraino beharko luketen editoriala bedeinkatu eta beharko litzaizkiokeen bozkario hari atxiki. Hertsikeria txikiagoaz irakurri izan balute, ikusiko zuketen ez dela ultimatuma, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[78],"tags":[],"class_list":["post-21936","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-egunekoa"],"yoast_head":"\nBerria<\/em><\/a>, 26\/12\/2009<\/h3>\n
Editorial dependentista<\/strong><\/h1>\n
Berria<\/em><\/a>, 26\/12\/2009<\/h3>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"