<\/p>\n
Gizateriaren aurkako krimenen ikerketa, Auzitegi Nazionalak Augusto Pinochet auzipetzea -behartutako desagertzearen inguruko krimenaren preskripziorik ezean oinarriturik- edo Israelek Gazako biztanleriaren kontra 2002ko uztailaren 22an egindako erasoaren ikerketa bultzatzen duen nazioarteko testuinguruan, Espainiako faxistek egindako krimenak ikertu gabe jarraitzen dute; hots, inpunitate osoz jarraitzen dute. Argi utzi behar da iaz memoriaren aldeko elkarteek jarritako salaketak tramitera onartuz Garzon epaileak abian jarri zuen ekimena ez dela bere profesionaltasunaren ondorioa, eta gutxiago giza eskubideen defentsarekin lotutako printzipio etiko unibertsalen ondorioa. Izan ere, ekimenak abian jartzerakoan oso selektiboa dela erakusten baitigu. Badira frogak baieztatzeko banitateak eta ospea lortu nahiak mugiarazten dutela magistratua. Garzonen autoa biktimen familiarren etengabeko borrokaren ondorioa da. Biktima horiek nazioarteko lege penala aplikatzea eskatzen dute, eta eskakizun horrek Auzitegi Nazionaleko magistratuen, eta bereziki Garzonen, benetako izaera utzi du agerian. Garzonek puntu eta kito<\/em> berri bat ezarri nahi izan du, inpunitate aro berri bat estreinatu nahi izan du, horretarako beharrezkoak diren mugak -espazio-denborarekin lotuak- ezarriz Espainiako faxismoak egindako gizateriaren aurkako krimenen ustezko ikerketari; erantzukizunak hilda dauden pertsona gutxi batzuen bizkar jarriz, alegia. <\/p>\n Era horretan, auzipetu daitekeen pertsonarik ez egonik, prozesuari akabera emateko aitzakia perfektua ezartzen da; eta bien bitartean, krimen frankisten kontrako prozesua ireki zuen Magistratu handia ospez gainezka geratzen da. <\/p>\n Gainerako guztia, alegia aurreneko Estatu Fiskal Nagusiaren eta ondorengo Espainiako ultraeskuindarraren helegiteak, beldurraren ondorioak dira. Beldurra zeri eta nazioarteko legaltasunak eskatutako erantzukizun penalak zehaztuz gero, amaiera jakinik gabeko dinamika judizial, sozial eta politikoa sortzeari; beldurra zeri eta dinamika horrek azken 30 urteotako instituzioen eta euren arduradun politikoen jokaera auzitan jartzeari. <\/p>\n Estatuko agintari, magistratu eta gainerako organismoek elkarte memorialistek eskatzen dugunari (Egia, Justizia eta Erreparazioa) aurre egiteko benetako borondaterik balute, zenbait oinarri ezarri beharko lituzkete. (1) 1936ko altxamendu militarreko eta erregimen frankistako arduradunak modu eraginkorrean epaitu ahal izatea, denbora aldetik inongo mugarik gabe. Eta horretarako, egungo Estatu espainiarreko Estatuburua -Francoren oinordeko zuzena dena- ikertu eta auzipetu ahal izateko behar diren baliabide juridiko eta inistituzionalak antolatu beharko lirateke, Txileko estatuburu izan zen Augusto Pinochetekin aurretik gertatu zen legez; (2) estatu terrorismoaren arduradunen kontra buruturiko epaiketen -GALen kasuan, adibidez- berrazterketa ahalbidetzea, betiere legaltasunaren eta nazioarteko zuzenbidearen irizpideen eskutik; (3) Estatuaren botereen jardunak, edozein denbora eta eremuan ikertu eta aztertu ahal izatea, nazioarteko zuzenbidearen argitan. <\/p>\n Halaz guztiz, ez dirudi espainiar epailetzan horrelako borondaterik dagoenik, goian zehazturiko baldintza bat bera ere ezinezkoa baita egiazki garatzea. Ezintasun honek inpunitaterako baldintza egokiak ezartzen ditu, gainditu nahi ziren frankismoaren gertaerak berriz ere, errepika daitezen diktadura garaian gertatu modu berberean, erakunde politiko eta sozio-kulturalen ilegalizazioaren bitartez, komunikabideen itxiera, adierazpen askatasuna, biltzearena eta manifestaziorako eskubideen desjabetzea, prebentziozko atxiloketa masiboak, atxilotze inkomunikatuaren inposatzeak eta torturaren aplikazioa pertsona eta bere inguru sozialaren borondatea menperatu edota birrintzeko asmoz. <\/p>\n Ondorio orokor moduan honako hau diogu: (1) Auzitegi Nazionalaren ekimena -Garzon epailearen figurarengan pertsonifikatua- iruzur bat dela, biktimentzat eta elkarte memorialistentzat. Beste behin lurralde eta estatuko epaitegiz epaitegi ibiltzera kondenatu nahi dituzte biktimak, bien bitartean justiziari lotutako eskubidea errespetatu ahal izateko gutxieneko bermerik edukiko ez dutelarik; eta (2) Auzitegi Nazionaleko magistratuak ez dira fidagarriak giza eskubideen defentsaren jardunei dagokionean. Horrela ondorioztatzen da Amnesty Internationalen azken txostenaren irakurtzetik, zeinen arabera Estatua eta bere epaitegiak giza eskubide zibil eta politikoak arautzen dituzten nazioarteko zazpi itun urratzen ari dira. Alde horretatik, epaitegi hauetako magistratuak berak, nazioarteko zuzenbide penalaren argitan gizateriaren aurkako bortxaz -euskal hiritarren aurkakoen kasuetan bereziki- salatuak izan daitezke. Horrenbestez, frankismoaren eta Estatu terrorismoaren biktimak eta familiartekoentzat, beraien jardunak ez dira fidagarriak.<\/p>\n Gotzon Garmendia, Alberto Mu\u00f1oz y Manu Sainz (*) Plataforma Lau Haizetara Gogoan<\/p>\n En un contexto internacional en el que los cr\u00edmenes contra la humanidad son investigados y enjuiciados, en el que la propia Audiencia Nacional promueve el procesamiento de Augusto Pinochet o se hacen requerimientos para investigar a los responsables del ataque israel\u00ed en Gaza de 2002, los cr\u00edmenes cometidos por los franquistas, la Falange y el requet\u00e9, con cientos de miles de muertos y desaparecidos, contin\u00faan impunes. Como consecuencia de las denuncias de las asociaciones de v\u00edctimas del genocidio franquista, magistrados como Baltasar Garz\u00f3n se han visto obligados a admitir a tr\u00e1mite nuestras denuncias, ya que, de no hacerlo, se incurrir\u00eda en un claro agravio comparativo para con las v\u00edctimas del franquismo de consecuencias jur\u00eddicas y pol\u00edticas impredecibles. Por lo tanto, el auto emitido por Garz\u00f3n es fruto de la lucha constante de las v\u00edctimas en demanda de aplicaci\u00f3n de la ley penal internacional. No obstante, si nos atenemos al contenido del referido auto, este magistrado ha intentado fijar un nuevo punto final a las demandas de encausamiento del genocidio franquista. Se trata, pues, de inaugurar una nueva era de impunidad, estableciendo unos l\u00edmites espacio-temporales a la supuesta investigaci\u00f3n sobre los cr\u00edmenes cometidos por el r\u00e9gimen franquista, acotando las responsabilidades sobre un grupo muy reducido de individuos de quienes se sabe que han fallecido. En consecuencia, ante la inexistencia de persona viva a quien encausar, se establece la coartada perfecta para proceder a finiquitar el proceso. Los recursos interpuestos por la Fiscal\u00eda General del Estado y la ultraderecha espa\u00f1ola buscan establecer v\u00edas alternativas para consolidar los estrechos l\u00edmites, previamente definidos por el propio auto, que a pesar de todo ha generado pavor en quienes sienten peligrar la impunidad lograda durante la \u00abtransici\u00f3n\u00bb, al considerar que de ubicarse el genocidio franquista en el contexto de la legalidad internacional, pueden derivarse imprevisibles consecuencias judiciales, pol\u00edticas, sociales… que, incluso, podr\u00eda provocar la revisi\u00f3n hist\u00f3rica de la actuaci\u00f3n de las instituciones y sus responsables pol\u00edticos durante los \u00faltimos 30 a\u00f1os.<\/p>\n Si la voluntad del Estado espa\u00f1ol fuera responder positivamente a las demandas de verdad, justicia y reparaci\u00f3n, deber\u00edan articularse las bases para (1) poder procesar de manera efectiva a todos los responsables de la rebeli\u00f3n militar de 1936 y la dictadura franquista sin l\u00edmites temporales, habilit\u00e1ndose los recursos jur\u00eddicos e institucionales necesarios para poder investigar, e incluso encausar, al actual jefe del Estado espa\u00f1ol, heredero directo de Franco, al igual que se hizo con Augusto Pinochet, antes jefe del Estado chileno; (2) posibilitar la revisi\u00f3n de los juicios desarrollados sobre los responsables del terrorismo de Estado, como el caso GAL, bajo los criterios de la legalidad y el derecho internacional; (3) posibilitar el analizar y revisar, a la luz del mencionado derecho internacional, las actuaciones de los poderes p\u00fablicos del Estado en todo tiempo y lugar. Sin embargo, no parece que tal voluntad exista en la judicatura espa\u00f1ola, ya que ninguna de las condiciones expuestas puede desarrollarse de manera efectiva, lo que provoca que se den las circunstancias de impunidad id\u00f3neas para que aquellos acontecimientos del franquismo que se deseaban desterrar vuelvan a reproducirse de manera id\u00e9ntica a como se produjeron en la dictadura, a trav\u00e9s de la ilegalizaci\u00f3n de organizaciones pol\u00edticas e instituciones socio-culturales, el cierre de medios de comunicaci\u00f3n, la conculcaci\u00f3n del derecho a la libertad de expresi\u00f3n, de reuni\u00f3n y manifestaci\u00f3n, detenciones preventivas de car\u00e1cter masivo, la aplicaci\u00f3n de la detenci\u00f3n incomunicada y aplicaci\u00f3n de la tortura como medio de sometimiento de la voluntad del detenido y su entorno social.<\/p>\n Como conclusi\u00f3n general, diremos que (1) toda la actuaci\u00f3n de la AN, en este caso personificada en el Juez Garz\u00f3n, no es otra cosa que un fraude a las v\u00edctimas y a las asociaciones memorialistas, ya que a trav\u00e9s del auto emitido se nos obliga a deambular durante los pr\u00f3ximos a\u00f1os por los juzgados territoriales y estatales, sin tener las m\u00ednimas garant\u00edas de que nuestro derecho a la justicia efectiva vaya a ser respetado, y (2) la desconfianza y la falta de credibilidad sobre los magistrados de la AN queda de manifiesta en los informes de los organismos internacionales de defensa de DDHH (Amnist\u00eda Internacional, Comisi\u00f3n de DDHH de la ONU…). Todos ellos, a\u00f1os tras a\u00f1o denuncian en sus informes la conculcaci\u00f3n de derechos fundamentales por el Estado espa\u00f1ol y su judicatura, que a la luz del derecho internacional podr\u00edan ser investigados por cr\u00edmenes de lesa hu- manidad. Por lo tanto, no pueden contar con la confianza de los familiares de v\u00edctimas del franquismo y del terrorismo de Estado.<\/p>\n (*) Tambi\u00e9n firman este art\u00edculo Ramon Gaztelumendi, Andoni Txasko y Julia Monge<\/p>\n Gizateriaren aurkako krimenen ikerketa, Auzitegi Nazionalak Augusto Pinochet auzipetzea -behartutako desagertzearen inguruko krimenaren preskripziorik ezean oinarriturik- edo Israelek Gazako biztanleriaren kontra 2002ko uztailaren 22an egindako erasoaren ikerketa bultzatzen duen nazioarteko testuinguruan, Espainiako faxistek egindako krimenak ikertu gabe jarraitzen dute; hots, inpunitate osoz jarraitzen dute. Argi utzi behar da iaz memoriaren aldeko elkarteek jarritako salaketak tramitera […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[79],"tags":[],"class_list":["post-21223","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nabarmena"],"yoast_head":"\nGarz\u00f3n y las v\u00edctimas del genocidio franquista<\/h1>\n
Publicado por Gara<\/a>-k argitaratua<\/h3>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"