Irakurle horrek uzten badit, gogoeta egin nahi nuke bost kontinenteetatik etorriak izan eta Katalunian edo Euskal Herrian bizi diren pertsonei buruz, generikoki immigrazio gisa definitzen ditugun horietaz. Herrialde biotako biztanleria –lehenengokoa, batik bat– hainbeste ugaldu da, pertsona horiek samaldaka etorri direla eta, non autoktono askok beldurrez eta susmoz edo, are, etsaitasunez baitakusate immigrazioa; horrek behartu ditu hainbat politikari immigrazioa beren mesedetan erabiltzera, jendeari sentipenak asaldarazteraino, \u00abezberdin horiek\u00bb gure nortasuna, hizkuntza, ongizatea eta odola zurrupatzera datozen balizko etsaitzat hartzen dituztenei batik bat. Hauteskundeetako mezu ugarik sotilki jokatu ohi dute osagaiokin eta oihartzun nobleko hitz iradokitzailez jantzi ohi dituzte: eskubideak, demokrazia, askatasuna edo antzeko hitzez. Atzean, baina, ezjakintasunaren, absolutismoaren eta beldurraren botoak lortzeko saio atzerakoi bezain koldarra dago ezkutuan. <\/p>\n
Baina ez. Ez da immigrazioa Kataluniako eta Euskal Herriko arazo, baizik eta zenbait katalan eta euskaldun dira arazo; herrialdea norbere ongizatearen truke saltzeko gai diren katalan eta euskaldun batzuk dira arazo. Gure historia, Estaturik gabeko beste hainbat herrialderena bezala, kameleoiz beteta dago. Eta horiek ere hitz nobleak darabiltzate: besteak beste, aurrerakoitasuna, pluraltasuna edo unibertsaltasuna; eta ez-nazionalistatzat daukate beren burua. Baina Espainiak, haien arabera, Espainia izan behar du aurrerantzean ere, eta Kataluniak eta Euskal Herriak haren zati behar dute izan. Munduko hiritar horien iritziz, katalanak eta euskaldunak unibertsalak gara, soilik espainolak bagara. Katalantasuna eta euskalduntasuna, berez -espainoltasunetik at-, kaltegarriak, insolidarioak eta moral aldetik gaitzesgarriak dira. Eta, guztiak bere hartan iraun dezan, federalismoaren bikaintasunen gorazarre egiten digute, eta panazea handi bat balitz bezala aurkezten. Hain tematurik dabiltza beren espainoltasunean, ahantzi egiten baitute federalismoak, inolako zentzurik izango badu, askea eta inork inposatu gabekoa behar duela izan, erabat independente eta bere kabuz erabakitzeko gai den hura baino ez baita aske. <\/p>\n
Ez dira immigranteak, bada, gure nortasunari eta hizkuntzari mehatxu egiten dietenak, baizik eta katalan eta euskaldun horien jarrerak, normaltzat jotzen baitute edozein ikuskera hispanozentriko, eta erradikaltzat hartzen edozein ikuskera katalanzentriko edo euskaldunzentriko. Horiek behar dute, eta ez etorkin palestinarrek edo ekuadortarrek, Katalunia eta Euskal Herria Espainiaren mendeko izatea, norbere bizimoduko miseriei bere hartan eusteko. Horiek dira arrisku benetako, gure eskubide nazionalak berreskuratzeko. Kataluniaz eta Euskal Herriaz mintzo dira, bai, baina Espainiako zati bereizezin gisa, eta Espainia dute buruan, eta ez Katalunia edo Euskal Herria, \u00abherrialde hau\u00bb dioten bakoitzean. Baina, ez, immigrazioak ez du, inolaz ere, pertsona horien emozio mendekotasunen errurik. Eta gezurra da, gainera, immigrazioak inolako ezinikusirik duenik Kataluniarekiko edo Euskal Herriarekiko. Guztiz alderantziz baizik, jatorri urruneko katalan eta euskaldun askok aldarrikatzen dute independentzia, eta Jainkoak gorde gaitzala abizen peto-peto batzuetatik, independentzia lortzeko. Etorriko da Kataluniaren eta Euskal Herriaren independentzia, ziur egon gaitezke, baina ez da izango autoktonooi esker, baizik eta oraindik ere ahoskatzen ez dakizkigun beste abizen horien jabeen ahaleginari eskerrak. <\/p>\n
Hortaz, komenigarria litzateke kontu hori barneratzea, pertsona etorri berriek sortzen diguten begirada mesfidatia ezabatzeko eta geure heldutasuna azaltzearren, behingoz onartuta geu garela Espainiarekin dugun gatazka politikoa konpontzeko gai izan ez garenak. Mendeetako gaitasun ezaren eta adoregabetasunaren ondorioz, itzelezko koldarkeria da etorkinak egitea Katalunia eta Euskal Herriaren desagertzearen erantzule. Ez da komeni, beraz, immigrazioaren inguruan demagogia egiterik, eta, are gutxiago, immigrazioa deabrutzerik, hura balitz bezala gure erakundeen egungo makalaldiaren errudun. Immigrazioa beti erabili izan da herri konkistatuak gutxitzeko eta garailearen nahian makurrarazteko. Atzerritarrak Katalunian edo Euskal Herrian ustez ez gizarteratzeak dakartzan arazoak, baina, gure erantzukizun dira, eta ez da zuzena errua marokoarrei, perutarrei edo senegaldarrei egoztea. \u00abEz dago haiei katalanez hitz eginarazteko modurik\u00bb, edo \u00abez dago haiei euskaraz hitz eginarazteko modurik\u00bb, diote batzuek. Eta hara non, gero, hori dioten gehienak izaten diren gutxien laguntzen dietenak besteren hizkuntza ikasten. Harrigarria bada ere, katalanzale edo euskaldunzale porrokatu zenbait ez dira jabetzen beren diskurtsoaren azpian den espainolismo ezkutuaz. Ba ote ezer espainolistagorik, katalan edo euskaldun gisa dagozkigun erantzukizunak saihestea baino? Gaur egun Kataluniara edo Euskal Herrira datozen etorkinek ez diete inolako ezinikusirik gure herriei; are gutxiago, ez dakite ia ezertxo ere gure herriez. Eta logikoa da hala izatea, geu ez baikara gai izan Espainiarekiko kateak hausteko eta estatu independente bihurtzeko. Bidegabea da –eta koldarra, ezinago koldarra–, beraz, ez katalanok ez euskaldunek betetzen ez ditugun betebeharrak betearazi nahi izatea haiei. <\/p>\n
Egia da, jakina, aspaldiko immigrazio espainoleko asko eta asko ez direla gure herriarekin identifikatzen; ondotxo dakigu. Baina zergatik sinetsi beharko lukete haiek geuk sinesten ez dugun horretan? Zergatik babestu beharko lituzkete autoktonook babesten ez ditugun hizkuntza, kultura eta eskubideak? Esentzien maitaleek arreta handiagoa jarri beharko lukete egungo independentisten abizenetan: harritu egingo lirateke zenbat eta zenbat Lopez, Martinez, Gutierrez, Mamad, Kingolo edo N’Dour abizendunek aldezten dituzten Pique, Iturgaitz, Borrell, Egiguren, Boadella edo Ezpeleta abizendunek maiz gutxietsitako kontuak. Horrela jabetuko lirateke,agian, immigrazioa ez dela eztabaidagaia, baizik eta independentzia, ate denak irekitzen dituen maisu giltza, begirunearena barne. <\/p>\n
La cobard\u00eda como rasgo diferencial<\/strong> <\/p>\n Quisiera someter a consideraci\u00f3n de los lectores vascos estas reflexiones sobre Catalu\u00f1a, mi pa\u00eds, y sobre su forma de ser. Me empuja a ello la necesidad de reconocer que la cobard\u00eda se ha convertido en uno de los rasgos m\u00e1s caracter\u00edsticos de la identidad catalana actual. No siempre hemos sido un pueblo cobarde, al contrario, hubo un tiempo en el que nos hac\u00edamos respetar, pero de aquellos d\u00edas ya s\u00f3lo queda el recuerdo en cuatro libros de historia. Ahora ya hace muchos a\u00f1os que el pueblo catal\u00e1n es un pueblo cobarde pusil\u00e1nime y enclenque, un pueblo que no cree en s\u00ed mismo, que rezuma impotencia y que ha olvidado el significado de las palabras amor propio, madurez y dignidad; un pueblo masoquista que prefiere buscar placer en el dolor antes que enfrentarse a quien le humilla. Es triste, eso, claro que s\u00ed, pero no olvidemos que el masoquismo es incompatible con el sentido del rid\u00edculo. Por ello, Catalu\u00f1a, despu\u00e9s de convertirse en el felpudo del PSOE, con el mentiroso Jos\u00e9 Luis Rodr\u00edguez Zapatero a la cabeza, y de ser el hazmerre\u00edr de todo el mundo aceptando la humillaci\u00f3n del recorte del Estatut, el raquitismo ca\u00f3tico del aeropuerto del Prat, la evasi\u00f3n de responsabilidades en el caso del Carmel, la situaci\u00f3n tercermundista de la red de cercan\u00edas de Renfe y el colapso de las infraestructuras de electricidad controladas por Espa\u00f1a, no dud\u00f3 en votar a favor de su verdugo en las pasadas elecciones espa\u00f1olas. Eso explica porque hay tantos catalanes que sonr\u00eden como beb\u00e9s cuando confiesan que votaron al verdugo amable en contraposici\u00f3n al verdugo antip\u00e1tico. \u00abEs que el PP daba tanto miedo, \u00bfverdad?\u00bb Si en lugar de personas fuesen perritos, mover\u00edan la cola orgullosos de haber recogido la pelotita y de llevarla al amo a cambio de una caricia. <\/p>\n El mundo del deporte es tambi\u00e9n un magn\u00edfico escaparate de nuestra realidad nacional. La moci\u00f3n de censura que vivi\u00f3 recientemente Joan Laporta es una ilustrativa met\u00e1fora de Catalu\u00f1a. Es cierto que la moci\u00f3n, t\u00e9cnicamente, no triunf\u00f3 y que Laporta, si quiere, podr\u00eda continuar presidiendo el F.C. Barcelona hasta el 2010, pero las miserias humanes que la acompa\u00f1aron son un reflejo de la naturaleza autodestructiva de la personalidad catalana. El goteo de presidentes del Bar\u00e7a que han abandonado el club de manera traum\u00e1tica as\u00ed como el menosprecio con el que la masa social acostumbra a despedir a los entrenadores y a los jugadores que les han dado d\u00edas de gloria son un buen exponente. \u00bfQui\u00e9n puede sentir respeto por un talante tan mezquino como \u00e9ste? \u00bfQui\u00e9n puede sentir consideraci\u00f3n por un pueblo que suspira por decapitar a los suyos cuando destacan? No tengamos ninguna duda que si un d\u00eda el Bar\u00e7a deja de ser lo que es no ser\u00e1 por la acci\u00f3n de sus innumerables enemigos, sino por las pulsiones de aquellos que dicen amarlo. A los catalanes nos encanta hacernos da\u00f1o y sacarnos los ojos los unos a los otros. Somos un pueblo tan infantil y asustadizo que necesitamos inventarnos guerras internas para no tener que salir de casa y coger el toro por los cuernos. Y es que estamos marcados por el s\u00edndrome del d\u00e9bil, que, incapaz de enfrentarse al fuerte, se hace el milhombres pele\u00e1ndose consigo mismo. <\/p>\n Proclive a la docilidad y a la autocompasi\u00f3n, el pueblo catal\u00e1n se siente culpable cuando provoca el enfado de Espa\u00f1a y, en cambio, experimenta un placer morboso cada vez que observa la ca\u00edda de uno de los suyos. No es extra\u00f1o, por consiguiente, que aquellas personas, entidades o partidos pol\u00edticos que promueven el ejercicio desinhibido de la catalanidad sean los m\u00e1s odiados, estigmatizados y perseguidos por muchos catalanes. Lo es Joan Laporta por su independentismo -no gusta que alguien con tanta proyecci\u00f3n internacional, mucha m\u00e1s que la del presidente de la Generalitat, vaya por el mundo hablando de los derechos nacionales de Catalu\u00f1a- y lo es todo aqu\u00e9l que pone en evidencia la pusilanimidad del claudicante. Tenemos alas, s\u00ed, pero son de gallina. Por eso, cuando nos elevamos, nunca pasamos de un palmo del suelo. <\/p>\n El resultado de todo esto es una clase pol\u00edtica infantilizada, inmersa en guerras intestinas y en batallitas de campanario. Son ellos, nuestros pol\u00edticos, quienes, incapaces de fijar un horizonte para el pa\u00eds que vaya m\u00e1s all\u00e1 de la pr\u00f3xima legislatura, nos han conducido a este callej\u00f3n sin salida. Los hay que hablan del 2.014, es cierto, pero m\u00e1s como un eslogan comercial que como una objetivo real. Por eso suscitaron tanta expectaci\u00f3n los congresos que Esquerra Republicana y Converg\u00e8ncia i Uni\u00f3 celebraron recientemente, porque ser\u00eda un suicidio permitir que el Partido Socialista materializase su sue\u00f1o de convertirse, seg\u00fan su autodefinici\u00f3n, en \u00abla biga maestra de la Catalu\u00f1a del futuro\u00bb. B\u00e1sicamente porque con el PSC, como partido hegem\u00f3nico, el futuro de Catalu\u00f1a seria tan nacionalmente espa\u00f1ol como el de Castilla-la Mancha. El futuro de Catalu\u00f1a -es lamentable tener que subrayar una evidencia semejante-, no debe estar en manos de los que pretenden normalizar la cobard\u00eda, sino de aquellos catalanes nacionalmente desacomplejados que tarde o temprano tendr\u00e1n que coger las riendas de ERC y CiU y liderar un proceso de emancipaci\u00f3n nacional. De ah\u00ed deber\u00e1 surgir la noble convicci\u00f3n de que ERC y CiU no son un fin en s\u00ed mismas, sino el instrumento a trav\u00e9s del cual Catalu\u00f1a ha de convertirse en un nuevo Estado de la Uni\u00f3 Europea. Ser\u00e1 entonces cuando dejaremos de ser un pueblo infantil y nos convertiremos en adultos. A partir de aqu\u00ed, es el lector vasco quien debe establecer los paralelismos entre las idiosincrasias catalana y vasca y analizar el punto en el que se encuentra el proceso de emancipaci\u00f3n nacional de Euskal Herria.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Irakurle horrek uzten badit, gogoeta egin nahi nuke bost kontinenteetatik etorriak izan eta Katalunian edo Euskal Herrian bizi diren pertsonei buruz, generikoki immigrazio gisa definitzen ditugun horietaz. Herrialde biotako biztanleria –lehenengokoa, batik bat– hainbeste ugaldu da, pertsona horiek samaldaka etorri direla eta, non autoktono askok beldurrez eta susmoz edo, are, etsaitasunez baitakusate immigrazioa; horrek behartu […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[78],"tags":[],"class_list":["post-20106","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-egunekoa"],"yoast_head":"\n